Stories by Gribba

WoW story

2009-07-15T21:38:00.000+02:00

Yviana tried to ignore the pain at her wrists where the cold iron cuffs rubbed against her fragile skin. Gormer was also chained to the wall not far from her, his once light fur now stained with blood and dirt, in a cage on the other side of the room her brother or rather what once was her brother lay there. With all the experiments that Apothecary Faranell did on her brother she could see that her brothers essence no longer inhabited his body, the bright green eyes could no longer be seen, instead there was a dark hollow that replaced them. The body she knew as her brothers what was there now was something evil, very evil. Seelen had betrayed them and Torric as well, as Seelen had been his mate in former life, it was clear he would follow her, but his betrayal hurt non the less. Knowing that the torture would continue she thought back to the day that had set this event into motion.

Gormer walked in to the Filthy Animal and took a seat next to a blood elf girl, she looked at him with hope in her face and her green eyes shining bright. The huge taurant shook his head.

- King Varian did not go for it. He whispered. Yviana bowed her head with sadness and the green eyes in the pale face seem to lose some of it's color. Gormer noted that the inn was near empty, except for few trolls standing at the bar, as it often was at this hour. It all seemed so hopeless right now... Yviana stared into her empty class and said nothing. Gormer waved one of the barmaids over, Umbivia, and asked for a cub of frog venom brew, he looked at Yviana.

- Silvermoon Port? He asked, she nodded. He handed Umbivia two gold and told her to keep it coming. As a druit this was not something he did often he had dedicated this life to healing and remitaiting of the body and mind but this day was too disappointing that he just wanted to forget it. They did not talk for some time seeming too focused on drinking then the young warlock broke the silence as she directed her green eyes at Gormer.

- What do we do now? All this work and planning for what? Gormer shrugged...

- I am not sure what will happen now. Maybe Drek'Thar and Hamuul can find a way out of this. They will, with Thrall, find a way. Yviana turned her attention back to the glass in her hand.

- This has been done before. She emptied her glass and waved her hand at the barmaid and pointed at her glass. Umbivia came over and filled the glass and placed frog venom brew in front of Gormer before she left them to it.

Ulfer entered the inn, scanned it quick and then planted himself across of his sister and Gerro his friend sat down next to him.

- So this is how you intend to remintate the situation. The orc rumbled, he was a great warrior, working closely with Garrosh and sometimes even with Thrall. Ulfer and Gerro had meet when Ulfer had finished his paladin training and went to Orgrimmar seeking glory. He found it, as he now fought along side Gerro.

- so what happened? Asked Gormer. Ulfer smiled.

- Well as you know, we waited for Thrall and Garrosh. As we escorted them to the Orgrimmar portal. Thrall cursed Garrosh, he was really mad at him, saying something about Garrosh not having an diplomatic bone in nor on him. He also said something about Garrosh needed to learn his place when companing Thrall. Garrosh was silent all the way, not a word from him and that is rare. After seeing them off to the portal we went back to talk to Rhonin to find out what had happened. He did say, that Garrosh provoked the situation and that King Wrynn is still sceptical.

- Sylvannas'! Yviana growled the name as her fist hit the table. Gerro nodded in agreement.

- The forsaken had their own agenda, leading their own battle. We also lost many good warriors, I and Ulfer barely got away. King Wrynn my think us to be savages that can sacrifice our own people to bring down few of his! He shook his head. That is not how we are, anymore, after the fight against the Burning Legion along side the alliance, we have changed! The hold that was pulling at us was broken, now we just seek to survive like every one else. Gerro pulled lightly on his red beard.

- But the undead are a different story, they have never been part of the Horde union in the same way as the rest of us. They all fell silent for few moments... Gormer took a quick look around the room, before talking to the others in a low voice.

- We must find a way to unite the horde and the alliance against the Litch King, alone we might be able to push him back and disturb his plans but united we might be bale to defeat him. Yviana smiled sarcastically at Gormer.

- You do know that was the whole idea with the arrangement earlier and it did not go as hoped. But one thing is sure, we have to do something after all the work we have put into this. Ulfer darted up from the seat.

- I have it! He said and sat down again, looking around as he continued in a low voice. I know what we need to do! We recruit Seelen and Torric to help us. Gerro growled...

- The forsaken! What can they help us with, they are the problem. Ulfer grinned...

- I know those two they will follow Thrall to the end of the world. We get them to help us gather information and find plans Sylvannas' has in store. If we snoop around and they infiltrade the inner circle! We can get proof to the alliance that the horde are not taking part in Sylvannas' plans. Then they might join us in the battle against the Litch King and take down the forsaken, that oppose us. There was silence as they all considered this for a moment. Gerro was first to respond.

- I will go were needed to secure the union we need to defeat the Lich King.

- Yes, I second that. Said Gormer and nodded. Yviana smiled.

- I am up for adventure! Ulfer lifted his glass, as did the others.

- For the HORDE! He said loud and with pride.

- For the HORDE!!! They all answered back. They were proud and excited to go out and do what was needed to secure the continuing survival of the horde. None of them knew what waited them.

The assassin of love!

2009-04-19T09:33:00.012+02:00

Deep in the old forest a being stood in the shadow of the trees, it was raining and it plunge down. Waiting and watching all traffic on a path ahead, a narrow and lonely path. Knowing that sooner than later a man would come this way and then at last the waiting would come to an end. The figure had waited long for this man and his blood. Knowing that blood would be spilled on the path and hands covered with blood made the joy and excitement ooze through the figures body!
The figure pulled the cloak closer for better protection which did not help at all as the cloak was soaking wet.

The nails drilled into the palms as the being clenched the fists and the trees seem to hold their breath as the sky was crying that, what was about to take place. A lightning struck down and illuminated the dark form of the creature between the trees, under the hood danced shadows in the face without a clear picture. No smile could be seen but a smile was there when the thunder roared victoriously as to support the shadowy form that was standing there in the darkness. The being was preparing the long desired death of this man. He would approach riding on his horse in a little while. The figure stood still as a statue, faithful to time. Did not even stir a little finger, barely blinked the eyes even though raindrops were leaking down the face.
There was no fear in the air only anticipation. It was like everything around the creature was asking the same question "Will it succeed?"
The being smiled a cold smile, hearing the sound of hooves approaching while staring deep in to the path.
- It’s not long now. Was heard whispered fierce into the air. As the figure handled the knife it had pulled out.
The anticipation started to circle this lonely path. The trees whispered between themselves but fell silent as they detected piercing eyes full of barbarity and rage.
Oblivious the man rode his horse and approached his fate. The horse was uneasy but the rider steered his horse firmly and calmed it down. The rider was not greatly fond of this path but now this path was convenient for his important mission. His two knights were not far behind him.
The man managed to calm his horse down or so he thought, the horse just gave up trying to warn his master of the danger ahead, the horse reluctantly continued along the path. The rider uneasily guided his horse; he just had to get to his destination and fast, this could become and would properly be the most incredible day, the best day in his life, he could feel his heartbeat just thinking about it.
Suddenly a figure stood on the path and the horse neighed tremendously. The weather had silenced, holding its breath.
- "Step aside!" said the rider determinedly and confident but the figure did not shift.
- "Step aside, I have important matters to attend!" the rider tried again but the figure did not answer this.
Without a warning the figure jumped at the rider and pulled him off the horse. The man was not prepared for this and therefore too late to seize his sword before a knife was thrust into his chest.
The creature watched the man with a cold gaze and what he clenched his fingers around. The figure bent down and tore the object out of the man's hands as the man tried to hold on to it as hard as he could but his strength was slipping away.
The figure smiled a cruel smile while handling the glass shoe for a moment. Then laid the glass shoe on the ground and smashed it right in front of the face of the rider, his eyes filled with tears and shattered hope.
The figure grabbed the rider's sword and thrust it of all might into the man's heart!
The dark red blood was thrown up due to the force and painted the sword with the colour of love... at the same moment lightning's struck down and the thunders yelled out in victory, the weather did not hold back anymore, the tears started to drip slowly down but increased rapidly, the heaven had started to cry again.

The raider stared with broken eyes up into the river of tears and his love now lies on this lonely path. The figure walked into the forest again and the only flower on the path, that once was bright yellow, now lies crushed beneath the man and his blood.
A low voice was carried with the wind…
“And now, SnowWhite will not get to wake up…” said the creature, while using the magical key to open the door to head into the next fairytale adventure.

Morðingi ástarinniar.

2008-02-05T08:54:00.000+01:00

Veran stóð í skugganum af trjánum, það var rigning og regnið steyptist beint niður. Veran var orðin rennandi blaut. Hún beið og fylgdist með allri umferð um þennan fáfarna stíg.
Hún vissi að það kæmi að því að maðurinn léti sjá sig og þá væri biðin á enda og veran vissi líka að þá yrði blóð á þessum fáfarna stíg og blóð á höndum verunnar, gleðin og spennan hríslaðist um kroppinn. Veran dró skykkjuna betur að sér sem í raun gagnaðist lítið þar sem skykkjan var orðin rennandi blaut.
Veran hafði lengi beðið eftir þessu, þessum manni og blóði hans. Veran handlék hnífinn sinn í stutta stund. Tréin virtust halda niður í sér andanum og himininn gráta það sem koma skyldi. Eldingu sló niður og lýsti upp dökkar útlínur á milli trjánna, undir hettunni dönsuðu skuggar í andlitinu án myndar.
Ekki var hægt að sjá bros verunnar en bros var þar þó, því þruman sem fylgdi eldingunni öskraði syguróp til að styðja skuggann sem stóð þarna í myrkrinu. Veran var farin að undirbúa þennan langþráðan dauða þessa manns, hann kæmi ríðandi á hvítum hesti eftir stutta stund. Veran stóð sem stytta, trygg við tímann. Hún hreyfði ekki einu sinni litla fingur, varla blikkaði augunum þótt það lækju regndropar niður andlitið.
Það var enginn ótti í loftinu aðeins eftirvænting. Það var eins og allt sem í kring spyrði sömu spurningarinnar "Tekst henni það?".
verann brosti kalt, hún heyrði hófa hljóð, hann var að koma. Veran horfði djúpt inn stíginn.
- Ekki langt núna. heyrðist hvíslað grimmilega.
Eftirvæntingin byrjaði að hringsóla um þennan fáfarna stíg. Tréin hvísluðu sín á milli en snarþögnuðu er þau urðu vör við stingandi augun sem voru full af grimmd og reiði.

Grunlaus reið maðurinn og nálgaðist örlög sín. Hesturinn var farinn að ókyrrast en reiðmaðurinn reyndi að stjórna hesti sínum og róa hann. Reiðmaðurinn var sjálfur ekkert hrifinn af þessum fáfarna stíg en núna var þessi stígur afar hentugur fyrir þetta mikilvæga erindi hans. Fylgdarmenn hans, tveir, voru rétt á eftir honum.
Reiðmanninum tókst að róa hest sinn eða það hélt hann, hesturinn gafst bara upp við að reyna að vara húsbónda sinn við hættunni sem frammundan beið. Hesturinn hélt treglega áfram, en áfram þó. Reiðmaðurinn stýrði hesti sínum órólega, hann varð bara að komast á áfangastað og það með hraði , þetta gæti orðið og myndi líklega verða ótrúlegur dagur, besti dagurinn í lífi hans.
Skyndilega stóð vera á miðjum stígnum og hesturinn hneggjaði ógurlega. Veðrið hafði þagnað, hélt niðri í sér andanum.
- "Vík frá." sagði reiðmaðurinn ákveðið og öruggt en Veran hreyfði sig ekki.
- "Vík frá, ég er í mikilvægum erendagjörðum " reiðmaðurinn reyndi aftur en veran svaraði þessu ekki.
En all snögglega stökk veran að reiðmanninum og reif hann niður af hestinum. Reiðmaðurinn var ekki undir þetta búinn og var því of seinn til að grýpa sverð sitt áður en hnífurinn stakkst á kaf í brjóst hans. Veran horfði köldum augum á manninn og á það sem hann hélt dauðataki á í annari hendinni. Veran beygði sig niður og reif hlutinn úr hendi reiðmannsins sem reyndi að halda eins fast og hann gat, en kraftar hans runnu frá honum.
Veran brost grimmu brosi, hún lifti glerskónum upp og handlék hann eitt augnablik svo lagði hún skóinn á jörðina og mölvaði hann fyrir augum reiðmannsins, augu hans fylltust tárum og brostinni von.
Veran tók sverð reiðmannsins og stakk því af öllum krafti í gegnum hjarta hans.
Blóðið jóst upp og sverðið varð rauðleitt, litað af lit ástarinnar... á sömu stundu laust niður fjöldi eldinga og þrumurnar hrópuðu sigrihrósandi, veðrið hélt ekki að sér lengur, tárin byrjuðu að dropa rólega niður sem jókst með hverrri sekúndu, himininn var aftur byrjaður að gráta.
Reiðmaðurinn starir brostnum augum upp í táraflóðið og ást hans liggur nú á þessum fáfarna stíg. Stígurinn alblóðugur og hesturinn horfinn þegar tveir reiðmenn koma að líkinu.

Hvísl verunnar barst með vindinum...
"Mjallhvít fær ekki að vakna" sagði veran, rétt áður en hún lagði af stað í næsta ævintýri.

Áramótin hennar!!!

2008-02-05T08:53:00.003+01:00

Hún gekk inn í eldhús og móðir hennar lá fram á eldhúsborðinu. Ætli hún hafi ekki drepist úr áfengisdrykkju enn einu sinni, hugsaði hún. En sá þá miðann sem lá á borðinu, á honum stóð:
Elsku Linda mín, ég get ekki meir. Jón er ekki faðir þinn! Ég veit ekki hver faðir þinn er, ég var mjög full það kvöld sem þú varðst til. Ég elska þig, ástin mín, Mamma.
Hún tók miðann og braut hann vandlega saman og setti í vasann á buxunum sínum. Hún ýtti við móður sinni og þá rúllaði sprauta af borðinu, niður á gólf og stöðvaðist við vinstri inniskóinn.
Linda horfði köld á móður sína.
Hjarta hennar hafði frosið þann dag er maðurinn sem hún hafði talið föður sinn kom inn í herbergið hennar eitt kvöldið, á meðan sat móðir hennar inni í stofu og drakk.
Linda horfði án tilfinninga á móður sína. Marblettirnir voru ferskir í fölu andliti móður hennar, Jón hafði sem sagt barið hana kvöldið áður, eftir að Linda hafði laumast út um gluggann á herbergi sínu í nýju fötunum til að rölta í bænum á Þorláksmessu eins og allir hinir.
Hún hafði labbað rólega eftir búðargluggunum á Laugaveginum og horft á fólkið. Stundum ímyndað sér að sum hjón sem hún sá, myndu sjá hana, koma til hennar og segja henni að hún væri týnda dóttir þeirra, en hún vissi betur. Þessar hugsanir voru bara þægilegur flótti frá raunveruleikanum þó það entist ekki lengi. Oft stoppaði hún og lét sig dreyma um hvernig líf fólksins væri.
Hún stoppaði hjá einni búðinni og starði á sjálfa sig í búðarglugganum. Henni hafði tekist að greiða brúnt, sítt hárið sitt í ágætan hnút í hnakkanum og sett örlítið af rauðum varalit móður sinnar á varirnar sem gerði þær líflegar.
Svo hafði hún, í hálfgerði leiðslu leyst hnútinn úr hárinu. Brúnu lokkarnir fallið niður í kringum andlit hennar og hún horft á sig í glugganum.
"Ég er afskaplega myndarleg." Hafði hún hugsað, hverjum hefði dottið í hug að líf hennar myndi vera svona mikil martröð.
Þegar hún hafði gengið í smá stund þá kom upp að henni ungur maður og ung kona, greinilega systkini, þau stoppuðu fyrir framan hana, réttu henni kort og brostu, óskuðu henni gleðilegra jóla og gengu burt.
Hún varð öll á varðbergi, voru þau að gera grín ad henni, voru þetta einhverjir úr sértrúasöfnuði og hvað var þetta sem þau höfðu látið hana hafa. Hún horfði á þetta sem var í hönd hennar, það var bara venjulegt umslag og á því stóð, "Hey þú!". Linda setti það í vasann á buxunum sínum og hafði drifið sig heim og læðst aftur inn um gluggann, það hafði verið dauða þögn í húsinu þegar hún kom heim um nóttina.
Núna skildi hún Þögnina sem hafði verið svo þung þegar hún kom heim, hún hafði bara viljað trúa því að foreldrar hennar hefðu drepist fyrr en venjulega af þessari endalausu neyslu þeirra. En þarna lá móðir hennar, köld og marin með ólina enn strekta á upphandlegnum. Linda horfði tilfinningalaus í kringum sig, náði sér í skál, skeið, kornfleks og mjólk. Hún settist róleg við borðið og horfði í starandi augu móður sinnar á meðan hún borðaði morgunmatinn sinn. Hún gekk frá eftir sig og fór inn í stofuna, þar lá svokallaður faðir hennar.
Hann virtist ranka við sér þegar hún gekk inn í stofuna. Hann horfði á hana bænar augum.
"Hún reyndi að drepa mig!!!" Reyndi hann að öskra en það heyrðist aðeins lítið hvísl frá vörum hans.
"Hún setti viljandi of mikið í sprautuna, ég var of fullur ég gat þetta ekki sjálfur. Hún reyndi að drepa mig!!!" Aftur reyndi hann að öskra en ekki heyrðist svo hátt í honum.
"Þó setti hún ekki nóg, ha!!! hún er fífl, getur ekkert gert rétt, ég skal svooo..." Hann urraði orðunum út úr sér, en náði ekki að klára því hann sá dauða augnaráðið í augum dóttur sinnar.
"Hringdu nú á sjúkrabíl, Elskan mín." Sagði hann og brosti blíðlega til hennar.
Hún gekk fram hjá honum og reysti við eina jólaskrautið sem var til á heimilinu, lítið pappajólatré sem hún hafði föndrað í skólanum fyrir langa löngu, en fjögur ár er nú ekki svo langt í raun og veru en hjá henni heil eilífð, því fyrir fjórum árum hættu barsmíðarnar og þá byrjaði martröð hennar fyrst fyrir alvöru.
Hún settist í sófann og leit ekki einu sinni á manninn sem lá á gólfinu fyrir framan stofuborðið. Hún kveikti á sjónvarpinu og horfði dofin á það í smá stund, teiknimyndir með hamingjusömum endi, ætli hún fengi núna hamingjusamann endi. Hún slökkti á sjónvarpinu og hringdi á sjúkrabíl.
Skömmu seinna kom bifreið æðandi að með látum og út stekkur fagfólkið til bjargar.

Nú eru sjö dagar síðan, síðan þessi örlagaríki Aðfangadagur átti sér stað.
Hún situr og starir á örlög sín. Fingur hennar handleika örlögin sem liggja líflaus í hendi hennar.
Hún hafði aldrei farið langt frá heimili sínu, en það gerðist í dag, þó hafði hún setið í herberginu sínu í allan dag. Hún sat á rúminu sínu með fæturnar krosslagðar og hendur stífar af ótta við örlögin. Hún vissi ekki hve lengi hún hafði setið þarna.
Hún var í ljósbrúnu peysunni og dökkgráu buxunum sínum, einu svokölluðu betri fötunum sem hún átti, Hún hafði klinkað fyrir þeim á hlemmi í 3 vikur fyrir jólin og svo fór hún í búð hjálpræðishersinns og fann þar þessar flíkur. Hún hafði ekki sýnt foreldrum sínum þessi föt, því hún vissi að allt yrði brjálað ef það hefði gerast, þau hefðu ásakað hana um að hafa stolið þessu.
En í dag fór hún í ferðalag, frá gamla húsinu í vesturbænum alla leið upp í grafavog. Hún sá svo margt fallegt á leið sinni í huganum, þangað. Þar átti að vera gott heimili fyrir hana, hún myndi eignast góða foreldra og tvo bræður, hún hafði aldrei átt systkini, það var spennandi og hræðilegt í einum pakka. Grafarvogurinn, þangað hafði hún aldrei farið og var ekki viss hvort hún vildi fara þangað. Hún saknaði ekki foreldra sinna, alls ekki. Hún var glöð og fegin því að móðir hennar væri látin og að svokallaði faðir hennar var ekki lífræðilegur faðir hennar og þar af leiðandi fékk hann ekki að halda henni fangri lengur.
Hún vissi að framtíðin biði hennar og það væri hennar val hver hún yrði.
Síðustu sjö daga hafði hún ekki fundið neina tilfinningu í líkama sínum, hún hafði misst tilfinningar sínar snemma, en nú var allt dautt. Það bærðist ekki á einni einustu taug í líkama hennar, engar tilfinningar, hún var sjálf dauð, jafn dauð og líkami móður hennar sem hún hafði fylgt til grafar daginn áður.
Hún fann fyrir einhverju í rassvasa sínum, náði í það. Það var umslagið sem hún hafði fengið á Þorláksmessu, hún opnaði það. Í umslaginu var ósköp einfalt jólakort sem hafði verið föndrað af einhverjum, líklega þeim sem gáfu henni það. Hún opnaði varlega korti búin að undirbúa sig undir það versta. Í kortinu stóð, "Hey þú! Gleðileg jól og farsælt komandi ár. Vonandi áttu frábær jól og enn betri áramót, meigi öll þín jól og áramót verða betri. Jólakveðja Dísa og Nonni."
Hún brosti úr í annað og lagði kortið frá sér. Nú situr hún hérna og áramótin á næsta leiti, nokkrir klukkutímar í það.
"Verða áramótin mín berti en Jólin?" Spurði hún sjálfa sig.
Hún krepti lófann um örlög sín eitt augnablik og opnaði svo, augu hennar saðnæmdust á örlögunum sem liggja í hönd hennar og hún starir líflaus á sprautuna.

SYNDARAR!!!

2008-02-05T08:53:00.001+01:00

Hahahaha....
Hver var að hlæja... ó já... það var hann. Hann var að hlæja því það styttist í fullkomnun hjá honum. Líkin fundust í þeirri röð sem hann vildi og lögreglan var ráðþrota.
Hann var aðeins að gera þeim greiða, í raun og veru, Því þau voru öll syndarar og ættu ekki að ganga með kross um hálsinn. Krossana tók hann sem minnjargrip. Hann horfði á líkið, þetta var myndarleg kona um þrítugt með svart sítt hár, stór brún augu, lítið og nett nef. Hún var vel vaxin með stinn brjóst. Nakin, öll úötuð í blóði sínu, blóði syndara.
Hann hrifsaði kross festina af hálsi hennar. Sjöundi krossinn, nokkuð gott safn. Suma af krossunum bar hann um hálsinn eða var með þá einhvers staðar á sér. Þessi kross var svo fallegur, viðarkross, dökkur viður sem krossinn, og jesús útskorinn úr ljósum við. Þennan kross festi hann við lyklakippuna sína. Hann strauk þumalfingri yfir líkneskið og setti svo kippuna aftur í buxurnar sínar sem lágu á rúminu.
Hann snéri sér aftur að líkinu. Hann yrði að skrifa skilaboð sín á líkið líkt og öll hin, boðin urðu að komast til skila. Þetta var þó síðasta hreinsunin í bili.
Hann vissi að lögreglan myndi ekki ná honum því hann vandaði sig vel og var alls ekki kærulaus.
Hann byrjaði að skera tákn á líkama hennar, skilaboðin, ástæða synda hennar.
Næst var að þrífa hana, hann þvoði hana með þvottapoka. Rólega þreif hann blóðið af. Hann tók sér tíma í öll sín verk til að vera viss um að ekkert myndi fara úrskeiðis. Hann ætlaði ekki að láta ná sér, svo sannarlega ekki. Hann brosti og fór að flissa, þetta var allt svo fullkomið.
Hann fór með líkið á viðeigandi stað og stillti henni upp í stellinguna sem öll hin höfðu verið í, til að sýna Drottni að þau hafi vanvirt hann.
Það besta var eftir, fylgjast með lögreglunni við starf sitt og sjá hvað lögreglumennirnir voru ráðþrota. Hann settist upp í bifreið sína og keyrði flissandi heim til sín. Þar tók hann aðeins til og fór svo upp í rúm. Hann sofnaði með bros á vör.

Það hafði verið hringt inn og tilkynnt um lík í grendinni, greinagóð lísing fylgdi með. Hún vissi svo sem að þetta var eftir synda-morðingjann. Hún yrði að hringja í félaga sinn og segja honum að koma. Á meðan hún beið eftir því að hann svaraði horfði hún á kortið þar sem staðsetningar fórnalambana voru merkt inn með rauðum hring. Fyrstu fjögur fórnalömbin mynduðu kross á kortinu og hún vissi að næstu þrjú áttu að merkja festingar Krists á krossinum, hún sá það fyrst núna. Andskotinn... því föttuðu þau þetta ekki fyrr...
Þau höfðu eytt mörgum tímum í að reyna að sjá mynstur úr þessu og félagi hennar hafði komið með mikið af hugmyndum sem þeim fannnst aldrei passa nógu vel. Þau höfðu endað með hugmyndina um að morðinginn væri kannski að búa til marga krossa, hver öðrum minni. Því höfðu þau ekki séð þetta fyrr...
Á hinum enda línunnar heyrðist dauft halló...
-Varstu sofandi? Spurði hún. Þetta var einn af fáum frídögum hans.
-Já... reyna að losna við þig í smá tíma. Hún heyrði að hann brosti.
-jæja, til að gera langa sögu stutta, það fannst sjöunda fórnalambið.
-Ég er á leiðinni. Svaraði hann snöggt og lagði á.
Hún fór yfir að kortinu og setti fingurinn þar sem nýjasta fórnalambið hafði fundist og já... það passaði, festingar Krists á krossinum.
hún þaut að skrifborði sínu og skoðaði í gegnum myndirnar.
Á fyrsta líkinu á hægri hendi hafði verið skorið við úliðinn og vinstra megin á líki tvö. Á þriðja hafði verið skorið yfir hálsinn og á fjórða við öklana. Þó hafði staðsetning þeirra ekki verið í samræmi við hvaða hluta af krossinum fórnalambið táknaði.
Fórnalamb fimm var með djúpt sár við vinstri úlið og sjötta fórnalambið var með djúpt sár við hægri úlið. Hún vissi að sjöunda líkið væri með svipuð sár á fótunum. Þetta var svo augljóst núna, þó svo staðsetning fórnalambanna var ekki í samræmi við hvaða hluta þau áttu að tákna. Þetta var svo augljóst núna.
Hún tók öll gögnin með sér og gluggaði í þeim á leiðinni út. Hún beið fyrir utan þangað til félagi hennar kom. Hann flautaði á hana og hún hrökk upp frá blöðunum sem hún var að róta í gegnum.
Er hún var sest inn í bílinn þá útskýrði hún fyrir honum það sem hún hafði komist að. Hann kinnkaði kolli einbeittur á svip á meðan hann stýrði bifreiðinni í gegnum umferðina.
Hann stöðvaði bifreiðina stutt frá staðnum sem líkið hafði fundist.
Hann drap á bílnum. Tók lykilinn úr svissinum og viðar krossinn danglaði á kyppunni. Hún leit á hann og opnaði hurðina.
-Jæja eigum við að leggja í hann? Sagði hún um leið og hún fór út úr bílnum. Hann kinnkaði kolli.
-Já drífum okkur. Hann steig út úr bifreiðinni og brosti er hann setti kippuna í vasann á buxunum.

Einmana og Dátinn

2008-02-05T08:51:00.002+01:00

Hann situr þarna á hverjum degi á sínum stað á tröppunum og horfir á fólkið æða fram hjá. Allir í kapphlaupi við tímann. Fólkið horfir beinnt áfram og hröðum taktföstum skrefum þýtur inn í hringinn, bjallan hringir, tilkynnir að þessi lota sé að hefjast. Þau eru aftur komin á sinn stað, við vinnu sína eða vana, hver er munurinn?
Hann tekur upp krónu sem liggur einni tröppu neðar og setur hana í vasann. Hann brosir, þessi króna breytir svo miklu fyrir hann. Hann situr kyrr og heldur áfram að fylgjast með. Þetta fólk sem hann sér á hverjum degi gera alltaf það sama. Hann hugsar með sér að líf þeirra hlýtur að vera leiðinlegt eða frekar tómt.
Hávaxna konan með ljósa síða hárið og skjalatöskuna, sem klæðist bara svörtu. Hann hafði skýrt hana Dögg. Hún minnti hann á döggina sem legst yfir allt að loknu regni, morgun döggina, falleg en svo köld. Svo var það maðurinn með gleraugun sem voru alltof stór miðað við smágerða andlitið og þybbni maðurinn sem var oftast fullur og fer með nýja konu með sér heim úr vinnunni flesta daga. Hann fylgdist með svo mikið af fólki á hverjum degi að hann gaf þeim öllum nafn sem honum fannst eiga við þau.
Þar á meðal var nafnið Einmana, ungur maður svolítið smágerður í vexti, rauðhærður, svolítið bólugrafinn og með freknur. Hann gekk á hverjum morgni til vinnu sinnar. Hann stoppaði alltaf við tröppurnar hjá heimilislausum manni sem vantaði annan fótinn og var með lepp fyrir hægra auganu og gaf honum mat eða aur. Einmana var undir í þjóðfelaginu, verr komin heldur en heimilislausir. Hann fór hægt yfir því hann var alltaf að víkja fyrir öllum. Hann fór inn í stóra, gráa og líflausa byggingu sem var að kæfa hann. Einmana kemur í kaffihléi sínu og situr einn á bekk að lesa bók, ekki langt frá tröppunum. Svo í hádeginu sest hann á tröppurnar og réttir heimilislausa manninum samloku.
Hann kinkar kolli þakklátur fyrir matinn en þeir segja ekkert. Sitja bara hlið við hlið og borða. Báðir skilja að orð eru vanmetin og að þeir þurfa ekki að segja það sem þeim liggur á hjarta. Þeir skynja umhverfið, fólkið og hvorn annan og það er þeim báðum nóg. Svo fer Einmana aftur til vinnu sinnar.
Hann situr enn og fylgist með þessum fáu manneskjum sem eru á vappi. Þær taka eftir honum og sumar fara úr leið til að gefa honum aur. Hann þakkar fyrir og brosir. Honum líður vel hann veit hvar staða hans er, margir sem eiga heimili og fjölskyldur hafa ekki hugmynd um hver staða þeirra er eins og Dögg hún veit það ekki og felur sig bak við kalt yfirborð. Hann veit að hann getur alltaf reddað sér húsaskjóli og mat ef þess þarf, hann hefur ekki áhyggjur af lífinu.
Hann bíður rólegur þangað til bjallan hringir aftur til að tilkynna að þessari lotu sé lokið. Fólkið streymir út úr byggingunum í kring. Hann situr kyrr á tröppunum og fylgist með fólkinu ganga sömu leið til baka og það kom. Þarna birtist Einmana, reynir að brjóta sér leið í gegnum mannþröngina en gengur hægt því hann er alltaf að víkja fyrir hinum. Einmana stoppar ekki langt frá tröppunum og kinkar kolli til heimilislausa mannsins, Einmana hafði gefið honum nafnið Dátinn, þar sem hann var alltaf á sínum stað þar til vakt hans var lokið.
Hann kinkaði kolli til Einmana, sem heldur áfram ferð sinni án þess að brosa, andlit hans frosið. Hann horfir á fólkið ganga utan í hann. Hann hristir höfuðið. Munurinn á þeim tveim var svo mikill en þó voru þeir svo eins. Hann vissi að þeir höfðu báðir svo mikið að gefa en hvorugur þeirra fékk tækifæri til þess. En stærsti munurinn á þeim var sá að fólkið tók eftir honum en Einmana var ósýnilegur fyrir heiminum.

Málverkið...

2008-02-05T08:51:00.001+01:00

Hann fór inn á vinnustofu sína og bjóst ekki við að gera neitt, hann hafði ekki gert neitt lengi. Hann tók upp pensilinn og byrjaði að mála en endaði með því að grýta verkinu þvert yfir vinnustofuna, svo það lenti með látum á veggnum.
Hann opnaði vodka flöskuna sem stóð á borðinu innan um litina og penslana, hann fékk sér drjúgan sopa og gretti sig aðeins, fyrsti sopinn var alltaf aðeins of sterkur. Næsti varð fínn og þar næsti á eftir og svo næsti og næsti. Hann átti ekki við neitt vandamál að stríða, hann drakk bara því honum fannst það gott.
Hann tók upp pensilinn aftur og byrjaði að mála og það gekk eins og í sögu. Hann málaði eina mynd og svo aðra og aðra, hann stoppaði bara ekki, hann var kominn á skrið. Hann tók ekki eftir því hvað hann var að mála, það gerðist allt svo hratt, hann bara málaði og skipti um pensla og liti og galdraði fram list. Hann lauk við síðustu myndina, svolítið þreyttur, hann yrði að sína konu sinni myndirnar hún yrði svo stolt.
Honum fannst eins og að sá tími sem fór í það að mála myndirnar hafi farið fram hjá honum svo hann ákvað að fara yfir myndirnar sínar, byrja á þeirri fyrstu. Hann gekk að fyrstu myndinni, hann hafði málað heimili sitt og umhverfið í kring, ekki slæmt. Næsta mynd var af konu hans inni í eldhúsi, þriðja myndin var af konu hans sitjandi við eldhúsborðið með byssu fyrir framan sig. Hann horfði undrandi á myndina, hvað hafði hann verið að spá? Hún á ekki byssu, hvað ætti hún að gera með byssu? Fjórða myndin var af konu hans að setja hljóðdeyfi á byssuna og labba upp stigann að háaloftinu, hann hristi höfuðið undrandi á myndefni sínu.
Fimmta myndin var af honum, hann snéri í átt að dyrunum á vinnustofu sinni og við dyrnar stóð kona hans þó sást bara bakhlutinn af henni, hún helt á einhverju í höndunum. Hann færði sig nær málverkinu til að sjá hvað það var, það var byssan... hann hrökklaðist frá málverkinu, hvað var í gangi? Hvers vegna hafði hann málað slíkar myndir? Undrandi snéri hann sér við, og þarna stóð hún með byssuna í höndunum.

Eitt skot

2008-02-05T08:50:00.000+01:00

Hún tók byssuna upp úr töskunni og lagði hana frá sér á borðið, hún starði á kalda hlutinn fyrir framan sig, það hafði ekki verið erfitt að redda sér þessum hlut eyðileggingarinnar. Að hugsa sér að þetta hafi verið búið til bara til að valda eyðileggingu og hvert skot í byssunni var orðið að örlagavaldi fyrir mannkynið. Allt sem yrði í vegi þessa örlagavalds, fengi endalegt ör og óendanlegar breytingar.
Hún setti skotin í byssuna og fór yfir plottið enn einu sinni,
það mátti ekkert fara úrskeiðis, hann er uppi á háalofti og ætti að vera að vinna, hann hafði ekki unnið lengi og kenndi henni um, sagði að hún héldi aftur af honum og sköpunargáfu hans. Hann fengi aldrei að lemja hana aftur og hún fengi alla peningana, ekki slæmt.
Fyrsta skrefið væri að skjóta hann, næst ná í sögina í kjallaranum og brytja hann niður, búa til hakk og pylsur og gefa svo rónunum úti á götu. Ógeðslegt en þess virði fyrir alla þessa peninga og losna undan endalausri drykkju og barsmíðum. Hann átti það skilið, svo innilega skilið.
Hún setti hljóðdeyfinn á og labbaði upp á háaloft. Undarlegt, hún heyrði að hann var að vinna í fyrsta skiptið í langan tíma, en það myndi samt ekki breyta neinu. Hún opnaði hurðina og gekk inn á gólfið. Hún miðaði byssunni á mann sinn þar sem hann stóð með bakið í hana. Hún sá að hann stóð fyrir framan sköpun sína sem hann hafði verið að ljúka við og sneri sér hægt við með undrunarsvip á andlitinu, hún brosti út í annað er hann horfði á byssuhlaupið, og þarna voru örlög hans ráðin.

Trúðu á mig

2008-02-05T08:49:00.000+01:00

Hann þurrkaði svitann úr lófunum sínum í buxurnar. Svitinn spratt fram allstaðar, bara þetta kvöld, því hann vissi hvað hann þurfti að gera.
Hann horfði yfir götuna, á stóra húsið, sem beið þar í skugganum frá trjánum. Gæti hann ekki bara snúið við og farið heim... nei, hann varð að gera þetta, það hafði aldrei verið eins dimmt og þetta kvöld. Hann beið enn í skugganum af sjoppunni sem hafði verið lokað fyrir um klukkutíma, svo núna var hann einn og beið og fylgdist með húsinu. Hann fleygði sígarettunni í jörðina og steig ofan á hana. Tími var kominn, hann lagði af stað yfir götuna án þess að líta í kringum sig, því hann vissi að það var enginn umferð.
Hann hafði ekki valið þetta hlutverk, en það var samt hans verk að vinna. Hann rölti rólega í átt að húsinu, hann var ekkert að flýta sér, vitandi að ekkert gæti komið í veg fyrir þetta, þetta var ekki lengur í höndum sem gætu að gert, hann varð líka að hlýða sinni skipun. Það voru ekki margir sem unnu þetta verk en það var verið að refsa honum og hann vissi alveg fyrir hvað.
Hann stóð í stutta stund fyrir framan gamla heimilið sitt, það var langt síðan hann hafi komið þarna inn, en hann vissi að ekkert hafði breyst hann þekkti foreldra sína og vissi að þau myndu aldrei breyta neinu.
Hann fór inn í gegnum útidyrnar, hann fór beint inn í herbergi foreldra sinna, þarna láu þau hálfsofandi, en móðir hans var nokkuð vör um sig og hliðin á rúmmi foreldra hans var litla systir hans í rúmi sínu. Hún var ekki nema 10 mánaða.
Hann fékk tárin í augun, hann vildi ekki þurfa að gera þetta, en hann vissi þó að það var ekkert fyrir hann að reyna að komast hjá því, hann þurfti að taka út sína refsingu og þetta var hún.
Hún horfði á hann og brosti, hún var búin að vera veik lengi og það var ekki mikið hægt að gera fyrir hana, hann vissi að það væri best að drífa þetta af, hann lagði hægri hönd sína yfir munn hennar og vinsti höndina yfir hjarta hennar, hún fór að gráta, hann vissi að þetta var sárt, mjög sárt, þar sem hann hafði upplifað þetta sama fyrir ekki svo löngu. Móðir hans hrökk upp og dreif sig yfir að rúmi dóttur sinnar, en það var of seint, hann horfði á tárin flæða af stað úr augum móður sinnar, hún tók upp líflausan líkama dóttur sinnar.
- NEI!!! NEI!!! ÞETTA ER EKKI AÐ GERAST, öskur hennar skar inn í sál hans, því gátu þeir ekki slökkt á tilfinningum sálarinnar fyrir þetta verk.
- Mamma fyrirgefðu, hvíslaði hann að henni, hann vissi alveg að hún heyrði ekki í honum.
Faðir hans var búinn að hringja á sjúkabílinn. Faðir hans sýndi ekki hve sárt þetta var fyrir hann en augu hans fylltust af tárum, faðir hans tók utan um konu sína og reyndi að taka líflausan líkama dóttur þeirra af henni, en hún vidi ekki sleppa taki sínu, móðir hans grét svo sárt.
- Hvers vegna við, hvað hef ég gert rangt... hvað...hef ég. Hún náði ekki að komast lengra fyrir sárum gráti sínum.
Hann gat ekki stöðvað tárin sem flæddu af stað, þetta er ekki sanngjarnt, hún á þetta ekki skilið.
- Mamma þetta er ekki þér að kenna, hvíslaði hann, þetta er mér að kenna, fyrirgefðu mér... fyrirgefðu.
Sjúkrabíllinn kom og það var strax farið að reyna að lífga systur hans við, en ekkert gekk og það vissi hann.
Þarna birtist hún í rúmi sínu og hann tók hana upp, hún brosti til hans og hann faðmaði hana að sér, hann horfði á móður sína sem vildi ekki trúa því að ekkert væri hægt að gera, hún faðmaði líflausan líkama dóttur sinnar að sér og ruggaði sér fram og til baka og tárin runnu niður kinnar hennar á líkamann sem hún hélt í fangi sínu. Hann breiddi út vængina og lagði af stað með systur sína, það síðasta sem hann heyrði og tók með sér, var sár grátur móður sinnar sem myndi fylgja honum til eilífðarinnar.

Allt svo eðlilegt.

2008-02-05T08:45:00.000+01:00

Hún situr og horfir út um gluggann, á því sem er nú heimili hennar.
Í tvö ár hefur hún búið hér. Útsýnið er ekkert sérstakt, frá herbergi hennar sér hún upp á Sæbraut og hina endalausu umferð um tímann.
Eftir smá stund áttar hún sig á því að hún er farin að kroppa í sárið eftir sprautuna. Eftir sprauturnar verður hún svo sljó og þreytt, hugsanir hennar verða þokukenndar og hægar, líkt og í slow motion.
En áhrif sprautunnar eru farin að dvína, svo hún verður aftur orðin hún sjálf eftir stutta stund. Hún situr róleg og finnur hvernig áfhrifin dofna, leka úr henni svipað og þegar hún skar sig fyrir ári eða svo, og blóðið lak úr henni. Það var gott, minnti hana. Hún fer í inniskóna og gerir sig tilbúna að fara fram, en þá heyrir hún hvíslað í eyra sér:
- "ekki fara fram." Hún brosir, er aftur orðin hún sjálf og Gummi er kominn, þá þarf hún ekki að fara fram.
Gummi er um tvítugt, mjög myndalegur og hann tilheyrir henni,
þó fá þau svo sjaldan að vera bara tvö ein.
Hann hvíslar í eyra hennar fögrum orðum.
- Dís, þú ert falleg og svo æðisleg.
Hann segir margt fallegt við hana og hún roðnar hvað eftir annað. Brosir sætt til hans. Þau skipast á hlýjum orðum.
- Ertu gröð.... slímug rödd Helga sker inn að beini.
Bros hennar hvarf, Það hlaut að koma að því, að Helgi kæmi og skemmdi allt. Hann er alltaf svo ósvífinn og dónalegur.
- Ég veit þú vilt láta Gumma káfa á þér. Það vita það allir.
Dís horfir skömmustulega á gólfið, hvers vegna þarf hann alltaf að vera svona mikill dóni. Gummi reiðist og öskrar á Helga.
- FÍFLIÐ ÞITT!!! VIÐ VILJUM FÁ AÐ VERA Í FRIÐI!!!
- Vúú svo þú getir káfað á henni. HA!!! ég vissi það þið eruð... Helgi kláraði ekki setninguna því María var komin og hún kláraði setninguna sem hann var byrjaði á.
- Syndarar, opnið augu ykkar og hjörtu fyrir Frelsaranum. Dís hristi höfuðið, henni þykir vænt um þau öll en þau geta aldrei verið vinir.
- Dís, þú varst búin að lofa mér. María starði með stingandi augum á hana.
- Ég veit, María, og ég hef ekkert svikið.
Gummi hristi höfuðið.
- Þú hlustar þó ekki á hana, Dís, segðu mér að þú sért ekki svona vitlaus.
Með tárin í augunum kallar hún.
- Ég er ekkert vitlaus, þó ég hlusti á hvað aðrir hafa að segja. Gummi, þú hefur ekki alltaf rétt fyrir þér.
Helgi glotti.
- Þú ert svo getnaðarleg þegar þú ert reiðist, ég skal taka í þig og lofa þér að finna.....
- Æi... haltu kjafti drullusokkurinn þinn, öskraði hún á Helga.
-Dís mín, drottinn mun taka við þér og sýna þér ást, vittu til, en þú verður að gæta tungu þinnar. María reyndi að róa hana.
- Drottin mun frelsa þig.....
- Ég skal frelsa þig.... Helgi hló og blikkaði hana.
Gummi ýtti við henni.
- Ekki ætlar þú að leyfa þeim að koma svona fram við þig.
Hún stóð upp sár og pirruð.
- Hversvegna látið þið svona... getið þið ekki verið til friðs. Skyndilega varð þögn í herberginu og það þýddi aðeins eitt.... Tinna var komin.
- Þú ert byrjuð einu sinni enn.... láttu Gumma vera DRUSLAN ÞÍN!!!
Tinna hrinti Dís svo hún datt á gólfið. Dís rauk á fætur og greip plast glas af borðinu og grýtti í átt að Tinnu, glasið kastaðist í hurðina og svo á gólfið. Hún greip allt lauslegt sem var nálægt og grýtti að Tinnu og öskraði hátt.
- Því lætur þú mig ekki vera, ég vil ekki hafa þig hér, FARÐU!!! LÁTTU MIG Í FRIÐI!!! hvers vegna látið þið svona. Ég vil bara fá að vera með Gumma í smá tíma og þið ryðjist inn á okkur og ausið yfir okkur leiðindum. FARIÐ ÞIÐ!!! LÁTIÐ MIG VERA!!! FARIÐ ÞIÐ!!!
Hún heyrði hurðina á herberginu opnast, vissi hvað myndi gerast næst, SPRAUTAN, það mátti ekki gerast, þá myndi Gummi fara. Hún reif upp stólinn og grýtti honum í átt að hurðinni, hann féll á gólfið með miklum látum. En allt gerðist svo hratt, áður en hún vissi til, var nálin komin í handlegg hennar og efnið rann inn.
Hún heyrir róandi rödd Gumma hvísla í eyra sitt.
- Mundu ástin mín... við hittumst, þegar þú færð að vera eðlileg á ný... þau skilja þig ekki ég er sá eini sem skilur þig. Hún brosir.
- Við hittumst seinna, hvíslaði hún. Þokan féll yfir huga hennar og hún sofnaði, enn einu sinni.